• Toprağın karakteristikleri
• Uygulanan kuvvetler
• Çevre etkileri

• Taşıma kapasitesi: Yolun ilettiği yükü alt taban taşıyabilmelidir. Taşıma kapasitesi sıkıştırma oranı, nem içeriği ve toprak tipiyle ilişkilidir. Çok fazla deformasyona uğramaksızın yüksek miktarda yük taşıyan toprak iyi olarak nitelendirilir.

• Nem İçeriği: Nem alt taban ve temelin yük taşıma kapasitesi, çekme ve kabarma gibi bazı özelliklerini etkiler. Genel olarak nem içeriği yüksek topraklar yük altında daha fazla şekil değiştirirler ve yüke daha dayanıksızdırlar.

• Çekme ve şişme: Topraklar nem içeriklerine göre çekme veya şişme yaparlar. Çekme, şişme ve buzlanma üzerlerinde inşa edilen her tür yapıyı deforme etme ve çatlatma potansiyeline sahiptir.

          Yol mühendisleri geleneksel metotlarla yol yaparken sert zemine ulaşmak için belirsiz bir derinliğe inmek veya yolu ekstra güçlendirilmiş katmanlarla tasarlamak zorunda kalırlar. Böylece yol yapım çalışmaları önceden öngörülemeyen maliyetlerle çok masraflı bir hale gelir. Bu sorun kimyagerleri yolun taşıma kapasitesini artıracak yeni ürünler bulmak konusunda teşvik etmiştir. Araştırmalar neticesinde bulunan bu yeni teknoloji kimyasallarla toprak yerinde sertleştirilerek taşıma kapasitesi kat kat artırılır ve ekstra maliyetlere gerek kalmadan yol stabilizasyonu çok daha öngörülebilir maliyetlerle tamamlanabilir.

          Toprağın sertleştirme işleminin doğasını anlayabilmek için öncelikle toprağın içindeki kil parçacıklarının doğasını ve kilin su ile olan etkileşimini bilmek gerekir.  Kil mineral yapısı itibariyle yüzeyinde elektrik yüklüdür. Aynı zamanda kil parçacıkları silika tabakalarından oluşmuştur ve kafes yapısına sahiptir. Bundan dolayı kil mineralleri ağırlığına oranla çok fazla bir yüzey alanına sahiptir.   Kilin geniş yüzey alanı ve su ile olan elektrostatik etkileşimi neticesinde kil ile su arasında muazzam bir çekme kuvveti oluşur ve bunun sayesinde kilin kabarması ve çekmesi meydana gelir. Bu kuvvet o kadar fazladır ki kilin kabarması neticesinde binalar yerlerinden bile oynayabilir.

          Kilin su ile olan bu etkileşimi topraktaki diğer unsurlar olan kum ve siltten kili farklı kılar ve ona plastiklik özelliği verir. Dolayısıyla kilin ıslak haldeki yapışkan özelliği ve çakılı, kumu ve silti birbirine yapıştırıcı özelliği sayesinde çakılın şekillendirilebilmesi ve sıkıştırılabilmesi mümkün olabilmektedir. Yol problemlerinin büyük bir kısmının temelinde su ile kilin bu etkileşimi rol oynamaktadır. Yolun ıslanma ve kuruma döngüsü kilin kabarması ve çekmesi neticesinde yolun çatlamasını netice verir. Yüksek nem oranı yüksek kil içeriğine sahip çakılları çok yumuşak ve plastik hale getirir ve yağmurlu havalarda yolun çamurlanmasına sebep olur.

          Diğer taraftan yetersiz kil oranı veya yeterince sıkıştırılmamış toprak kuru havalarda toza neden olur. Sıvı toprak stabilizatörleri kilin yapısını değiştirerek su ile bağlanmasını engeller. Bu şekilde suyu çeken bir doğaya sahip olan kilin, suyu iten bir yapıya dönüşmesini sağlar.

          Ayrıca sıvı toprak stabilizatörleriyle iyileştirilen toprağın sıkıştırılması neticesinde kil partikülleri daha fazla birbirine yaklaşarak aralarında boşluk kalmayacak şekilde dizilirler, toprak yoğunluğunda belirgin bir artış sağlarlar ve daha iyi parçacık kilitlenmesi oluştururlar. Bu sayede yolun taşıma kapasitesi önemli ölçüde artış gösterir ve yıpranma azalır.  Meydana gelen bu iyileştirme kalıcıdır. Sıvı toprak stabilizatörleri su ile kilin etkileşimini azaltır ve kilin çekme kabarma özelliklerini yok eder.

Sıvı Toprak Stabilizatörü Özellikleri:

• Suda çözünür ve tortu yoktur.
• Yanmazdır.
• Asit değildir.
• Zehirsiz ve güvenlidir.
• Çevreyle dosttur.
• Raf ömrü süresizdir.